MARATHI

हे जीवना! तप्त ही धरा तुझ्याविना बरस एकदा घना ,शमवि सार्‍या यातना गर्द झाडीत ही पाने झाली पिवळी वाट पाहुनी […]

ती जननी, ती भगिनी, तीच असे संवर्धिनी॥ ती पत्नी, ती कामिनी, तीच तुझी सहचारिणी ॥ अखंड ब्रम्हांडी तिचेच तत्त्व जगदंबेचे

पिकलेल्या पानाची सय कुणाला येते मन हे मलमलि हिरवळीच्या मागे जाते सृष्टीचा नियम हा पिवळे पान गळते पाहुनी पडताना त्याला

चुकले होते काही कर्म शिक्षा दिली का म्हणून तुझ्या पायी जीव माझा मज सर्व काही मान्य सु-कर्माची झाली जाण तेव्हा

मन वेड असत .. जगाच्या नियमात असो वा नसो त्याला आवडेल ती गोष्ट करत कधी इथे तर कधी तिथे असत

उदयापासूनी अस्ताकडे, प्रवास असतो सूर्याचा ॥ क्षणा क्षणांनी गुंफत जातो, हार नव्या दिवसाचा ॥ उत्साह नवा अन उमेद नवी ,

प्रेमाचे ते भास सारे, लढत राहिले माझ्याशी वादळातून नाव जेव्हा, पोहोचत होती तीरासी पैलतीर गाठण्या, झगडत राहिले काळाशी काळोखी रात्र

आठवणी येती जाती तुझ्या येत नाही तू कधीच न परतीच्या वाटेवरुनी ये ना तू आकस्मित ॥ खूप झाले झुरणे आता

शुभ्र हा निशिगंध, दरवळतो माझ्या दारी मुग्ध ,मंद, सुगंध आणतो, याद प्रियाची न्यारी ॥ आठवात मन गुंग होऊनी, अलगद मिटती